Annecy Gölü’ne yukarıdan bakan penthouse.

Kanepeden bakıldığında göl her pencereyi dolduruyor. Sabah ona uyanmak için geceleri storları kapatmayı bıraktık.

Her yemek için eski şehre, çoğu akşam da Pont des Amours'a yürüdük. İki dakika, tam da söylendiği gibi.

Lola, biz inmeden önce buzdolabını doldurmuş ve masayı ayırtmıştı. Yalnızca varıp valizlerimizi açtık.

On dakika içinde fark ediyorsunuz: çekmeceler, kapı boşlukları, bütün bir duvar boyunca akan ahşap deseni. Kiralıkta benzeri yok.

Semnoz tek yön yirmi beş dakika. Daireye döndüğümüzde öğleden sonranın ortasında göldeydik. Mart ayı için eşi bulunmaz.

En üst kat: üstünüzde kimse, karşı dairede kimse yok. Yıllardır çocukları kimsenin uyandırmadığı ilk tatil.

Platformlardan daha avantajlı ve bebek yatağının kurulması gerektiğinde mesaj yazabileceğimiz gerçek bir insan vardı.

Her akşam yemeğini dışarıda, kadehlerin ardında pembeye bürünen La Tournette eşliğinde yedik. Sekiz kişi sıkışmadan oturuyor.

Tavan yüksekliğini ve ışığı hakkıyla yansıtmıyorlar. Sabah dokuzda bütün daire gölden gelen ışıkla aydınlanıyor.

Alpler'de ağustos sıcak geçebiliyor. Kaldığımız yerler arasında serinliğini hakkıyla koruyan tek adres burasıydı.

Süre tuttuk. Kapıdan çıkıp Palais de l'Ile'e üç dakikanın altında, hem de pazar yerinden geçerek.

Salonda kutu oyunları, iskelede kürek sörfleri, alt kattaki fırından sıcak kruvasanlar. Bugüne kadar geçirdiğimiz en rahat aile haftası.

Pahalı, ama değer. Kiraladığınız diğer tüm evleri sıradan gösteren türden bir yer.

Altıda indik, yedide suyun içindeydik. Gerçekten bu kadar yakın, havalimanı dünyasından ise fersahlarca uzak.

Henüz arabayı yüklerken Lola'dan gelecek ağustos aynı haftayı bize ayırmasını istedik.